খ্ৰীষ্ট আমাৰ সকলো প্ৰয়োজনৰ বাবে পৰ্যাপ্ত - ৩ আগষ্ট, ২০২৬

খ্ৰীষ্ট আমাৰ সকলো প্ৰয়োজনৰ বাবে পৰ্যাপ্ত - ৩ আগষ্ট, ২০২৬

পাছে তেওঁ লোকসমূহক ঘাঁহৰ ওপৰত বহিবলৈ আজ্ঞা দিলে; আৰু সেই পাঁচোটা পিঠা আৰু দুটা মাছকে লৈ, স্বৰ্গলৈ চাই, আশীৰ্ব্বাদ কৰিলে পাছে পিঠাখিনি ভাঙি শিষ্যবিলাকক দিলে, আৰু তেওঁলোকে লোকসমূহক দিলে। তাতে সকলোরে খাই তৃপ্ত হল; পাছে সেই ডোখৰা-ডুখৰিৰ অৱশেষখিনিৰে ভৰা বাৰটা পাচি তুলি ললে। লৰা-তিৰোতাত বাজে, সেই ভোজন কৰা মানুহ পাঁচ হাজাৰমান আছিল। — মথি ১৪:১৯–২১

পাঁচ হাজাৰ লোকক আহাৰ খুৱাৰ এই অলৌকিক ঘটনা যীচুৰ পৰিচৰ্যাৰ অন্যতম মহান আশ্চৰ্যকৰ কাৰ্য্য। তেওঁৰ পুনৰুত্থানৰ বাহিৰে এইটোৱেই একমাত্ৰ অলৌকিক কাৰ্য, যিটো চাৰিওখন শুভবাৰ্তাত লিপিবদ্ধ হৈছে (মথি ১৪:১৩–২১; মাৰ্ক ৬:৩০–৪৪; লূক ৯:১০–১৭; যোহন ৬:১–১৪)। ঈশ্বৰে এই ঘটনাটো চাৰিবাৰ লিপিবদ্ধ কৰাই আমাক এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ সত্য শিকাব বিচাৰে, যীচু আমাৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো প্ৰয়োজন পূৰণ কৰিবলৈ সম্পূৰ্ণৰূপে পৰ্যাপ্ত।

হাজাৰ হাজাৰ ক্ষুধাৰ্ত লোক তেওঁৰ সন্মুখত থিয় হৈ আছিল, অথচ তেওঁলোকৰ ওচৰত প্ৰায় একো আহাৰ নাছিল। মানৱীয় দৃষ্টিৰে এই পৰিস্থিতি সম্পূৰ্ণ অসম্ভৱ যেন লাগিছিল। কিন্তু যীচুৱে পাঁচখন পিঠা আৰু দুটা মাছ লৈ পিতৃ ঈশ্বৰক ধন্যবাদ জনালে আৰু সেই সামান্য আহাৰ এনে ধৰণে বৃদ্ধি কৰিলে যে সকলো মানুহে পেট ভৰাই খালে। কেৱল সেয়াই নহয়, শেষত বাৰটা টোপোলা ভৰ্তি উদ্বৃত্ত আহাৰো বাকী থাকিল। যিজনে শূন্যৰ পৰা এই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড সৃষ্টি কৰিলে, তেওঁৰ বাবে সকলোৰে প্ৰয়োজন পূৰণ কৰাটো কেতিয়াও কঠিন নহয়।

এই অলৌকিক ঘটনাই আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে ঈশ্বৰেই আমাৰ যোগানদাতা। যীচুৱে তেওঁৰ শিষ্যসকলক প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ শিকাইছিল, "আমাৰ প্ৰয়োজনীয় আহাৰ আজি আমাক দিয়া" (মথি ৬:১১)। আমাৰ স্বৰ্গীয় পিতাই আমি খোজাৰ আগতেই আমাৰ প্ৰয়োজনবোৰ জানে (মথি ৬:৩১–৩৩)। ঈশ্বৰে বহু সময়ত আমাৰ পৰিশ্ৰম, দক্ষতা আৰু সুযোগৰ যোগেদি আমাৰ প্ৰয়োজন পূৰণ কৰে, কিন্তু প্ৰতিটো উত্তম দান শেষত তেওঁৰ পৰাই আহে (যাকোব ১:১৭)। আমাৰ শক্তি, জ্ঞান, স্বাস্থ্য আৰু জীৱনৰ সকলো আশীৰ্বাদৰ মূল উৎস তেওঁ।

তথাপিও ঈশ্বৰৰ যোগানৰ ওপৰত ভৰসা কৰাটো সদায় সহজ নহয়। আমাৰ পাপময় স্বভাৱে আমাক বিশ্বাস কৰাব বিচাৰে যে আমি যি পাইছোঁ, সেয়া কেৱল নিজৰ পৰিশ্ৰমৰ ফল। জগতখনে আত্মনিৰ্ভৰতাক মহিমামণ্ডিত কৰে, আৰু চয়তানে আমাক ঈশ্বৰৰ পৰিবৰ্তে নিজৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিবলৈ প্ৰলোভিত কৰে। কিন্তু ঈশ্বৰৰ বাক্যই আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে, "তুমি নিজ ঈশ্বৰ যিহোৱাক সোঁৱৰণ কৰিবা; কিয়নো তেৱেঁই তোমাক সম্পত্তি পাবলৈ শক্তি দিয়ে" (দ্বিতীয় বিবৰণ ৮:১৮)। আমাৰ প্ৰতিটো সুযোগ, প্ৰতিভা, সামৰ্থ্য আৰু প্ৰতিটো নিশ্বাস তেওঁৰ অনুগ্ৰহৰ উপহাৰ।

প্ৰভু যীচুৱে কেৱল মানুহক আচৰিত কৰিবলৈ অলৌকিক কাৰ্য কৰা নাছিল। তেওঁৰ অলৌকিক কাৰ্যসমূহে প্ৰকাশ কৰিছিল যে তেওঁ প্ৰতিজ্ঞাত মচীহ, ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ, যাতে মানুহে তেওঁত বিশ্বাস কৰে (যোহন ২০:৩০–৩১)। কিন্তু তেওঁ দিয়া আটাইতকৈ ডাঙৰ উপহাৰ কেৱল দৈহিক আহাৰ নহয়; বৰঞ্চ অনন্ত জীৱন হে। ক্ৰুচত তেওঁৰ মৃত্যুৰ আৰু পুনৰুত্থানৰ যোগেদি তেওঁ সকলো বিশ্বাসীৰ বাবে পৰিত্ৰাণৰ পথ মুকলি কৰিলে (যোহন ৩:১৬; ৰোমীয়া ১০:৯–১৩)। যেনেকৈ তেওঁ সেই ক্ষুধাৰ্ত লোকসকলক বিনামূল্যে আহাৰ গ্ৰহণ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল, তেনেকৈয়ে আজি তেওঁ সকলোকে বিশ্বাসেৰে তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিবলৈ মাতিছে, কিয়নো তেওঁ নিজেই "জীৱন দিওঁতা আহাৰ" (যোহন ৬:৩৫)।

আজি আপোনাৰ প্ৰয়োজন যিয়েই নহওক কিয়, শাৰীৰিক, মানসিক, আত্মিক বা পাৰিবাৰিক, সেই সকলো নিশ্চিন্ত মনে যীচুৰ ওচৰত লৈ আহক। তেওঁ হয়তো সদায় আমাৰ আশা কৰা ধৰণে বা সময়ত উত্তৰ নিদিবও পাৰে, কিন্তু তেওঁ সদায় বিশ্বাসযোগ্য, আৰু তেওঁৰ অনুগ্ৰহ সদায় আমাৰ বাবে পৰ্যাপ্ত (২ কৰিন্থীয়া ১২:৯)। এনে কোনো বোজা নাই যিটো তেওঁ বহন কৰিব নোৱাৰে। এনে কোনো পৰিস্থিতি নাই যিটো তেওঁৰ ক্ষমতাৰ বাহিৰত। আৰু আন্তৰিকতাৰে তেওঁৰ ওচৰলৈ অহা কোনো মানুহক তেওঁ কেতিয়াও বাহিৰ নকৰে (যোহন ৬:৩৭)।

যেতিয়া আমি আমাৰ জীৱন খ্ৰীষ্টৰ হাতত সমৰ্পণ কৰোঁ, তেতিয়া আমি উপলব্ধি কৰোঁ যে তেওঁ সঁচাকৈয়ে আমাৰ বাবে পৰ্যাপ্ত। তেওঁৰ যোগান যথেষ্ট, তেওঁৰ দয়া অশেষ, তেওঁৰ ক্ষমা সম্পূৰ্ণ, আৰু তেওঁৰ প্ৰেম কেতিয়াও শেষ নহয়।

প্ৰাৰ্থনা: হে স্বৰ্গীয় পিতৃ, আমাৰ বিশ্বাসযোগ্য যোগানদাতা হোৱাৰ বাবে আপোনাক ধন্যবাদ। যেতিয়াই আমি আপোনাৰ পৰিবৰ্তে নিজৰ ওপৰত ভৰসা কৰিছোঁ, আমাক ক্ষমা কৰক। প্ৰথমে আপোনাৰ ৰাজ্য আৰু আপোনাৰ ধাৰ্মিকতা বিচাৰিবলৈ আমাক শিকাওক, আৰু এই বিশ্বাস দিয়ক যে আপুনি আমাৰ প্ৰতিটো প্ৰয়োজন জানে। আপোনাৰ পুত্ৰ যীচু খ্ৰীষ্টক, জীৱন দিওঁতা আহাৰ হিচাপে, আমালৈ দিয়াৰ বাবে ধন্যবাদ। তেওঁৰ যোগেদি আমি ক্ষমা, পৰিত্ৰাণ আৰু অনন্ত আশা পাওঁ। প্ৰতিদিন আপোনাৰ বিশ্বস্ত মিতব্যয়িতাৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ ভৰসা কৰি কৃতজ্ঞ হৃদয়ে জীৱন-যাপন কৰিবলৈ আমাক সহায় কৰক। যীচুৰ নামত প্ৰাৰ্থনা কৰিলোঁ। আমেন।