মৃত্যুলৈকে বিশ্বাসী হৈ থাকিল (পাঁচনিৰ কৰ্ম ৬:৮–৭:৬০) খ্ৰীষ্টৰ প্ৰতি বিশ্বাসী হৈ থকাটো সদায় সহজ জীৱন বা পাৰ্থিৱ আৰাম কঢ়িয়াই নানে। বহু সময়ত ইয়াৰ ফল ভুল বুজাবুজি, তিৰস্কাৰ, আনকি কষ্ট-তাৰণাও হয়। তথাপিও ঈশ্বৰৰ বাক্যে আমাক আশ্বাস দিয়ে যে যিসকলে তেওঁৰ প্ৰতি বিশ্বস্ত হৈ থাকে, তেওঁলোকৰ লগত ঈশ্বৰ সদায় থাকে (মথি ৫:১০–১২; ২ তীমথিয় ৩:১২)। স্তিফানৰ জীৱন ইয়াৰ এক উজ্জ্বল উদাহৰণ। খ্ৰীষ্টৰে পূৰ্ণ হোৱা এজন মানুহে মৃত্যুৰ সন্মুখতো কেনেকৈ অবিচল থাকিব পাৰে, তেওঁৰ জীৱনে সেয়াই দেখুৱাইছে। স্তিফানক প্ৰথমে সেই সাতজন লোকৰ মাজৰ এজন হিচাপে পৰিচয় কৰোৱা হৈছিল, যিসকলক মণ্ডলীৰ ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োজনসমূহ, বিশেষকৈ বিধৱাসকলৰ যত্ন ল'বলৈ মনোনীত কৰা হৈছিল (পাঁচনিৰ কৰ্ম ৬:১–৬)। কিন্তু তেওঁৰ পৰিচৰ্যা কেৱল এই সেৱাতে সীমাবদ্ধ নাছিল। লূকে তেওঁক “ঈশ্বৰৰ অনুগ্ৰহ আৰু শক্তিৰে পৰিপূৰ্ণ” মানুহ বুলি বৰ্ণনা কৰিছে, আৰু ঈশ্বৰে তেওঁৰ যোগেদি বহু আশ্চৰ্য্য আৰু অলৌকিক কাৰ্য সাধন কৰিছিল (পাঁচনিৰ কৰ্ম ৬:৮)। তেওঁৰ জীৱনে আমাক শিকায় যে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যত কোনো সেৱাই সৰু নহয়। আমাৰ আহ্বান মঞ্চত হওক বা নীৰৱে পিছফালে, ঈশ্বৰে সেইসকলক ব্যৱহাৰ কৰে...

মণ্ডলীক বৃদ্ধি কৰা ঐক্যতাক প্ৰতিৰক্ষা কৰা (পাঁচনিৰ কৰ্ম ৬:১–৭) যি বস্তু সুস্থ, সেয়া বৃদ্ধি পায়; আৰু য'তেই বৃদ্ধি হয়, তাত প্ৰত্যাহ্বানো আহে। আদিম মণ্ডলী দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি হৈছিল। শুভবাৰ্তা বিয়পি গৈছিল, বহু মানুহৰ জীৱন পৰিবৰ্তিত হৈছিল, আৰু প্ৰতিদিনে নতুন নতুন বিশ্বাসীক মণ্ডলীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল (পাঁচনিৰ কৰ্ম ২:৪৭; ৫:১৪)। কিন্তু মণ্ডলী বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে ঈশ্বৰৰ লোকসকলৰ যত্ন লোৱাৰ ক্ষেত্ৰতো অধিক জ্ঞান আৰু বিচক্ষণতাৰ প্ৰয়োজন সৃষ্টি হ'ল। পাঁচনিৰ কৰ্ম ৬ অধ্যায়ত আমি পঢ়োঁ যে গ্ৰীক ভাষা কোৱা ইহুদী বিধৱাসকলক দৈনিক খাদ্য বিতৰণৰ সময়ত অৱহেলা কৰা হৈছিল, আনহাতে ইব্ৰী ভাষা কোৱা বিধৱাসকলে নিয়মীয়াকৈ সহায় পাইছিল (পাঁচনিৰ কৰ্ম ৬:১)। এই সমস্যাটো দেখাত হয়তো সাধাৰণ প্ৰশাসনিক যেন লাগিলেও, এই সমস্যাত ইমান শক্তি আছিল যে ই নতুনকৈ গঢ় লৈ উঠা মণ্ডলীত সাংস্কৃতিক আৰু জাতিগত বিষয়ত বিভাজন আনিব পাৰে। চয়তানে বহু সময়ত ঈশ্বৰৰ লোকসকলক কেৱল বাহিৰৰ অত্যাচাৰৰ যোগেদি নহয়, ভিতৰৰ মতভেদ আৰু বিবাদৰ যোগেদিও দুৰ্বল কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে (ইফিচীয়া ৪:৩; ১ পিতৰ ৫:৮)। পাঁচনিসকলে এই সমস্যাক উপেক্ষা কৰাৰ সলনি, তেওঁলোক...

প্ৰতাৰণাহীন হৃদয় (পাঁচনিৰ কৰ্ম্ম ৪:৩২—৫:১১) বাহ্যিকভাৱে অত্যন্ত আধ্যাত্মিক হিচাপে দেখালেও, অন্তৰখন ঈশ্বৰৰ পৰা বহু দূৰত থকাটো সম্ভোপৰ। মানুহে হয়তো আমাৰ দানশীলতা বা সেৱাৰ প্ৰশংসা কৰিব পাৰে, কিন্তু প্ৰভুৱে সদায় হৃদয়ৰ গভীৰতালৈ চায়। তেওঁ কেৱল আমাৰ কৰ্মই নহয়, কিন্তু সেই কৰ্ম্ম কেনেকৈ কৰিছোঁ বা কিয় কৰিছোঁ, তাকো লক্ষ্য কৰে, পৰীক্ষা কৰে! পাঁচনিৰ কৰ্ম্মৰ চতুৰ্থ অধ্যায়ৰ শেষত লূকে আমাক প্ৰাৰম্ভিক মণ্ডলীৰ এক সুন্দৰ ছবি দেখুৱাইছে। শুভবাৰ্তাই তেওঁলোকৰ জীৱন সলনি কৰিছিল, আৰু সেইবাবেই তেওঁলোকে এক আচৰিত ঐক্য আৰু প্ৰেমৰ মাজত জীৱন-যাপন কৰিছিল। “বিশ্বাসী সকলোৱে একে মন আৰু একে হৃদয়ৰ আছিল” (পাঁচনিৰ কৰ্ম্ম ৪:৩২)। যিসকলৰ সম্পত্তি আছিল, তেওঁলোকে আনন্দেৰে অভাৱী ভাই-ভনীসকলৰ লগত ভগাই লৈছিল। ফলস্বৰূপে, “তেওঁলোকৰ মাজত এজনো অভাৱগ্ৰস্ত নাছিল” (পাঁচনিৰ কৰ্ম্ম ৪:৩৪)। তেওঁলোকৰ দানশীলতা বাধ্যবাধকতা বা মানুহৰ প্ৰশংসা লাভ কৰাৰ ইচ্ছাৰ পৰা নহয়, বৰং ঈশ্বৰৰ অনুগ্ৰহৰ বাবে কৃতজ্ঞ হৃদয়ৰ পৰা আহিছিল। এই উদাৰতাৰ এক উজ্জ্বল উদাহৰণ আছিল বাৰ্ণবা। লূকে লিখিছে যে তেওঁ নিজৰ এখন পথাৰ বিক্ৰী কৰি সম্পূৰ্ণ ধনখিনি পাঁচনিসকলৰ চৰণত ৰাখি...

আন কোনো নাম নাই (পাঁচনিৰ কৰ্ম্ম ৪:১–৩১) আপুনি কেতিয়াবা যীচুৰ অনুসাৰী বুলি চিনাকি দিবলৈ সংকোচ অনুভৱ কৰিছেনে? হয়তো আপুনি প্ৰত্যাখ্যান, সমালোচনা, বা ভুল বুজাবুজিৰ ভয়ত আপোনাৰ বিশ্বাসৰ বিষয়ে নীৰৱ হৈ থাকিছে। এনে এখন জগতত, য'ত বিশ্বাসক ব্যক্তিগত বিষয় হিচাপে গোপনে ৰাখিবলৈ উৎসাহিত কৰা হয়, তাত খ্ৰীষ্টৰ বাবে মুকলিকৈ থিয় দিয়াটো কেতিয়াবা কঠিন যেন লাগিব পাৰে। কিন্তু শুভবাৰ্তা সদায় সেই সাধাৰণ বিশ্বাসীসকলৰ যোগেদিয়েই আগবাঢ়ি গৈছে, যিসকলে যীচুৰ লোক হবলৈ লাজ নকৰিলে। পিতৰ আৰু যোহনেও ঠিক এনে এক পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হৈছিল। ঈশ্বৰে তেওঁলোকৰ যোগেদি এজন খোৰা মানুহক সুস্থ কৰাৰ পিছত (পাঁচনিৰ কৰ্ম্ম ৩:১–১০), ধৰ্মীয় নেতাসকলে তেওঁলোকক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিলে, কাৰণ তেওঁলোকে সাহসেৰে ঘোষণা কৰিছিল যে যীচু মৃতসকলৰ মাজৰ পৰা পুনৰুত্থিত হৈছে (পাঁচনিৰ কৰ্ম্ম ৪:১–৩)। পিছদিনা তেওঁলোকক ইহুদীসকলৰ সৰ্বোচ্চ পৰিষদ মহাসভাৰ সন্মুখত থিয় কৰোৱা হ’ল। তেওঁলোকক সুধা হ'ল, "তোমালোকে কি শক্তিৰে বা কি নামেৰে এই কৰ্ম্ম কৰিলা?" (পাঁচনিৰ কৰ্ম্ম ৪:৭)।  পবিত্ৰ আত্মাৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ পিতৰে নিজক বচোৱাৰ সলনি, যীচুলৈ আঙুলিয়াই দিলে। ...

অলৌকিক কাৰ্য্যতকৈও মহান: লোকক খ্ৰীষ্টলৈ আঙুলিয়াই দিয়াৰ কাৰ্য্য (পাঁচনিৰ কৰ্ম ৩:১–২৬) প্ৰতিদিনে আমি এনে বহু লোকৰ কাষেৰে পাৰ হওঁ, যিসকলে দৃশ্য, অদৃশ্য বহু বোজা কঢ়িয়াই ফুৰিছে। কোনোৰ হয়টো আৰ্থিক সহায়ৰ প্ৰয়োজন, কোনো হয়টো উৎসাহ বিচাৰিছে, বা কোনোৱে সান্ত্বনা বা কেৱল যীচু খ্ৰীষ্টই দিব পৰা আশাৰ প্ৰয়োজন অনুভৱ কৰিছে। আমি সকলো সময়ত নাজানিবও পাৰোঁ তেওঁলোকক কেনেকৈ সহায় কৰিম বুলি, কিন্তু বহু সময়ত ঈশ্বৰে এই ধৰণৰ সাক্ষাৎসমূহক নিজৰ প্ৰেম প্ৰকাশ কৰাৰ আৰু শুভবাৰ্তা বিলোৱাৰ সুযোগ হিচাপে আমাৰ সন্মুখত আনে। এদিন পিতৰ আৰু যোহন প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ মন্দিৰলৈ গৈ থাকোঁতে জন্মৰে পৰা খোজ কাঢ়িব নোৱাৰা এজন ব্যক্তিক লগ পালে। তেওঁক প্ৰতিদিনে "সুন্দৰ" নামেৰে জনাজাত মন্দিৰৰ দুৱাৰত বহুৱাই দিয়া হৈছিল, যাতে তেওঁ পথচাৰীৰ ওচৰত ভিক্ষা বিচাৰিব পাৰে (পাঁচনিৰ কৰ্ম ৩:১–৩)। আন বহু লোকৰ দৰে পিতৰ আৰু যোহনেও তেওঁক উপেক্ষা কৰি আগবাঢ়ি যাব পাৰিলেহেঁতেন। কিন্তু তেওঁলোকে থমকি ৰ'ল। লূকে এই সাক্ষাৎটোৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ বিশেষভাৱে উল্লেখ কৰিছে। প্ৰথমে ব্যক্তিজনে পিতৰ আৰু যোহনক চাইছিল। তাৰ পাছত পিতৰ আৰু যোহনে তেওঁৰ ফাল...

যেতিয়া পবিত্ৰ আত্মাই নিজৰ মণ্ডলী গঢ়ে (পাঁচনিৰ কৰ্ম ২:১৪–৪৭) পঞ্চাশ-দিনীয়া পৰ্ব্বৰ অলৌকিক ঘটনাবোৰ, যেনে: অতিশয় বেগেতে যোৱা বৰ বতাহৰ দৰে শব্দ, জুইৰ নিচিনা জিবাৰ দৰে দেখা দিয়া, আৰু শিষ্যসকলে কেতিয়াও নিশিকা ভাষাত কথা কোৱা: আমাক সহজেই বিস্মিত কৰে। কিন্তু সেই দিনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ অলৌকি কাৰ্য্য আছিলে এই চিনবোৰৰ লক্ষ্য, অৰ্থাৎ যীচু খ্ৰীষ্ট! পবিত্ৰ আত্মাৰ শক্তিৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ শিষ্যসকলে “ঈশ্বৰৰ মহান কৰ্মবোৰ” ঘোষণা কৰিছিল (পাঁচনিৰ কৰ্ম ২:১১), আৰু বিভিন্ন দেশৰ পৰা অহা লোকসকলে নিজৰ নিজৰ ভাষাত শুভবাৰ্ত্তা শুনিবলৈ পাইছিল। সকলো মানুহে কিন্তু বিশ্বাসেৰে সঁহাৰি দিয়া নাছিল। কিছুমানে আশ্চৰ্য হৈ সুধিছিল, “ইয়াৰ অৰ্থ কি?” আনহাতে কিছুমানে উপহাস কৰি কৈছিল যে শিষ্যসকল দ্ৰাক্ষাৰস খাই মতলীয়া হৈছে (পাঁচনিৰ কৰ্ম ২:১২–১৩)। এই ঘটনাই আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে স্বাভাৱিক, নতুন জন্ম নোপোৱা মানুহৰ মন ঈশ্বৰৰ কৰ্মক সহজে গ্ৰহণ নকৰে; বহু সময়ত তাক অস্বীকাৰ কৰে বা আন ব্যাখ্যা দিবলৈ চেষ্টা কৰে (১ কৰিন্থীয়া ২:১৪)। তথাপিও পিতৰে মানুহৰ উপহাসত ভয় নকৰি সাহসেৰে সত্য ঘোষণা কৰিছিল। পবিত্ৰ আত্মাৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ পিতৰে দেখুৱাইছিল যে এই ঘট...

কষ্টৰ মাজতো আনন্দ (১ পিতৰ ৪:১২–১৯) যেতিয়া জীৱনত পৰীক্ষা বা দুখ-কষ্ট আহে, আমাৰ স্বাভাৱিক প্ৰতিক্ৰিয়া হয় তাৰ সৈতে মোকাবিলা কৰা বা তাৰ পৰা পলাই যোৱা। আমি যিমান সোনকালে হৈ কষ্টৰ পৰা মুক্তি পাব বিচাৰোঁ। কিন্তু ঈশ্বৰৰ বাক্যই আমাক এক আচৰিত পথ দেখুৱায়: আনন্দিত হ'বলৈ। পিতৰে বিশ্বাসীসকলক কৈছে, “তোমালোকৰ পৰীক্ষাৰ অৰ্থে তোমালোকৰ মাজত যি জুই জ্বলিছে, সেয়ে তোমালোকলৈ অসম্ভৱ ঘটনা ঘটিছে বুলি, তাৰ বিষয়ে তোমালোক আচৰিত নামানিবা" (১ পিতৰ ৪:১২)। খ্ৰীষ্টৰ কাৰণে দুখভোগ কৰাটো অস্বাভাৱিক কথা নহয়। যীচুৱে নিজেই কৈছিল যে যিসকলে তেওঁক অনুসৰণ কৰিব, জগতে তেওঁলোকক বিৰোধিতা কৰিব (যোহন ১৫:১৮–২০)। কিন্তু তেওঁ এই প্ৰতিজ্ঞাও দিছিল, “নিৰ্ভয় হোৱা, ময়েই জগতক জয় কৰিলোঁ" (যোহন ১৬:৩৩)। পিতৰে আৰু কৈছে, “যি পৰিমাণে খ্ৰীষ্টৰ দুখভোগৰ সহভাগী হৈছা, সেই পৰিমাণে আনন্দ কৰা" (১ পিতৰ ৪:১৩)। ইয়াৰ অৰ্থ এই নহয় যে দুখ-কষ্ট এক আনন্দৰ বিষয়। আমি এইকাৰণে আনন্দিত হওঁ, কাৰণ আমাৰ দুখভোগে প্ৰমাণ কৰে আমি খ্ৰীষ্টৰ হওঁ। কঠিন সময়তো যেতিয়া আমি তেওঁৰ প্ৰতি বিশ্বাসযোগ্য হৈ থাকোঁ, তেতিয়া আমাৰ ত্ৰাণকৰ্তাই যি পথ অতিক্ৰম কৰিছিল, ...