যেতিয়া আপোনাৰ অলপখিনিও যীচুৰ বাবে যথেষ্ট হয় - ৫ আগষ্ট, ২০২৬

 

যেতিয়া আপোনাৰ অলপখিনিও যীচুৰ বাবে যথেষ্ট হয় - ৫ আগষ্ট, ২০২৬

পাছে গধূলি হলত, শিষ্যবিলাকে তেওঁৰ ওচৰলৈ আহি কলে, এই ঠাই নির্জন আৰু বেলাও গল; লোকসমূহে গাৱেঁ গাৰে গৈ, নিজৰ নিমিত্তে খোৱা বস্তু কিনিবলৈ তেওঁবিলাকক বিদায় দিয়ক। কিন্তু যীচুৱে শিষ্যবিলাকক কলে, তেওঁবিলাক যাবৰ প্রয়োজন নাই; তোমালোকেই তেওঁবিলাকক খাবলৈ দিয়া। তাতে শিষ্যবিলাকে তেওঁক কলে, আমাৰ ইয়াত কেৱল পাঁচোটা পিঠা আৰু দুটা মাছহে আছে। তেওঁ কলে, তাকে মোৰ ইঁয়ালৈ আনা। - মথি ১৪:১৫–১৮

আপুনি কেতিয়াবা নিজৰ মাহিলী বাজেট চাই অনুভৱ হৈছে নেকি যে এই মাহৰ হিচাপবোৰ একেবাৰেই মিলা নাই? যিমানেই হিচাপ কৰে, প্ৰয়োজনতকৈ ধন কমেই থাকে। হয়তো কেতিয়াবা এনে দায়িত্বৰ সন্মুখীনো হৈছে, যিটো আপোনাৰ শক্তি, জ্ঞান বা সামৰ্থ্যতকৈ বহুত বিশাল। এনে সময়বোৰে আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে আমি কিমান সীমিত।

শিষ্যসকলেও একেই অনুভৱ কৰিছিল। হাজাৰ হাজাৰ লোক যীচুৰ পিছে পিছে এখন জনশূন্য ঠাইলৈ আহিছিল। গধূলি নামি আহিল, আৰু লোকসকল ভোকাতুৰ হৈ পৰিল। শিষ্যসকলে নিজৰ হাতত কি আছে, কি নাই তাৰে হিচাপ কৰি বুজিলে যে ইমান লোকক খুৱাবলৈ সেইবোৰ যথেষ্ট নহয়। সেয়েহে তেওঁলোকৰ মতে একমাত্ৰ যুক্তিসংগত সমাধান আছিল, লোকসকলক বিদায় দিয়া, যাতে তেওঁলোকে নিজে আহাৰ কিনি ল’ব পাৰে। কিন্তু যীচুৱে তেওঁলোকক এক অসম্ভৱ আদেশ দিলে, “তোমালোকেই তেওঁলোকক খাবলৈ দিয়া।” তেওঁলোকে  বিচাৰি মেলি, এজন সৰু ল’ৰাৰ পাঁচখন ৰুটি আৰু দুটা মাছ হে পালে (যোহন ৬:৯)। হাজাৰ হাজাৰ লোকৰ তুলনাত, এইখিনি অংশ একেবাৰেই অপৰ্যাপ্ত।

কিন্তু যীচুৱে শিষ্যসকলক নিজৰ শক্তিৰে সমস্যাটো সমাধান কৰিবলৈ কোৱা নাছিল। তেওঁ কেৱল বিচাৰিছিল যে তেওঁলোকৰ হাতত যি অলপ আছে, সেয়া তেওঁলৈ সমৰ্পণ কৰক। তেওঁলোকে সেই অলপখিনি যীচুৰ ওচৰলৈ লৈ অহাৰ পিছত, যীচুৱে ঈশ্বৰক ধন্যবাদ দিলে, ৰুটিবোৰ ভাঙিলে, আৰু অলৌকিকভাৱে সেইবোৰ বহুগুণে বৃদ্ধি হ'ল। সকলো লোকে পেট ভৰি খালে, আৰু শেষত বাৰখন টোপোলা ভৰ্তি উদ্বৃত্তও সংগ্ৰহ কৰা হ’ল (মথি ১৪:১৯–২১)। শিষ্যসকলৰ হাতত যিটো অপৰ্যাপ্ত আছিল, সেয়া ত্ৰাণকৰ্তাৰ হাতত সকলোৰে বাবে যথেষ্টতকৈও অধিক হৈ পৰিল।

আমিও বহু সময়ত শিষ্যসকলৰ দৰে একেই ভুল কৰোঁ। আমি নিজৰ ধন-সম্পত্তি, সময়, শক্তি, সামৰ্থ্য বা সুযোগবোৰলৈ চাই দুখ কৰোঁ, যে এইসকলো যথেষ্ট হোৱা নাই, আৰু হ'লে ভাল আছিল। কিন্তু ঈশ্বৰে আমাক নিজৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিবলৈ নহয়, বৰঞ্চ আমাৰ যি আছে, তাকেই তেওঁৰ হাতত বিশ্বাসেৰে সমৰ্পণ কৰিবলৈ আহ্বান জনায়। সমগ্ৰ বাইবেলজুৰি আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে ঈশ্বৰে প্ৰায়েই মানৱীয় দুৰ্বলতাৰ যোগেদি নিজৰ শক্তি প্ৰকাশ কৰে, যাতে সকলো মহিমা তেওঁৰেই হয় (২ কৰিন্থীয়া ১২:৯–১০; জখৰিয়া ৪:৬)।

এই সত্যতা আমাৰ পৰিত্ৰাণৰ ক্ষেত্ৰতো সমানেই প্ৰযোজ্য। আমাৰ মাজৰ কোনো মানুহেই নিজৰ সুকৰ্ম বা ধাৰ্মিকতাৰ দ্বাৰা ঈশ্বৰৰ আগত গ্ৰহণযোগ্য হ’ব নোৱাৰে। “কাৰণ সকলোৱে পাপ কৰিলে আৰু ঈশ্বৰৰ মহিমাৰ পৰা বঞ্চিত হ’ল” (ৰোমীয়া ৩:২৩)। কোনো সৎকৰ্মই আমাৰ পাপ দূৰ কৰিব নোৱাৰে (ইফিচীয়া ২:৮–৯; তীত ৩:৫)। সেইবাবেই ঈশ্বৰে নিজৰ মহান প্ৰেমত নিজৰ পুত্ৰ যীচু খ্ৰীষ্টক জগতলৈ পঠিয়াইছিল (যোহন ৩:১৬)। যীচুৱে আমাৰ হৈ এক নিৰ্দোষ আৰু সম্পূৰ্ণ আজ্ঞাকাৰী জীৱন যাপন কৰিলে, আমাৰ পাপৰ বাবে ক্ৰুচত বলিদান হ’ল, আৰু তৃতীয় দিনা মৃত্যুৰ ওপৰত জয়লাভ কৰি পুনৰুত্থান হ'ল (১ কৰিন্থীয়া ১৫:৩–৪)। এতিয়া যিসকলে অনুতাপ কৰি তেওঁৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰে, তেওঁলোক সকলোকে তেওঁ পাপৰ ক্ষমা আৰু অনন্ত জীৱন বিনামূলীয়াকৈ আগবঢ়ায় (পাঁচনিৰ কৰ্ম ২০:২১; ৰোমীয়া ১০:৯–১৩)।

হয়তো আজি আপুনি অনুভৱ কৰিছে যে আপোনাৰ শক্তি যথেষ্ট নহয়, আপোনাৰ বিশ্বাস দুৰ্বল, বা আপোনাৰ হাতত থকা সম্বল একেবাৰে সীমিত। কিন্তু এই অক্ষমতাই আপোনাক খ্ৰীষ্টৰ ওচৰত আহিবলৈ বাধা দিব নিদিব। আপোনাৰ “যথেষ্ট নহয়” বুলি ভবা সকলোবোৰ তেওঁৰ ওচৰলৈ লৈ আহক। যিজনে পাঁচখন ৰুটি আৰু দুটা মাছেৰে হাজাৰ হাজাৰ লোকক তৃপ্ত কৰিছিল, সেই ত্ৰাণকৰ্তাই আজিও নিজৰ জ্ঞান আৰু সময় অনুসাৰে নিজৰ লোকসকলৰ সকলো প্ৰয়োজন পূৰণ কৰিবলৈ সক্ষম (ফিলিপীয়া ৪:১৯)। বহু সময়ত তেওঁ নিজৰ মহৎ কাৰ্য ঠিক সেই অলপখিনিৰে আৰম্ভ কৰে, যাতে সকলো মহিমা কেৱল তেওঁৰেই হয়।

প্ৰাৰ্থনা: হে প্ৰভু যীচু, মই স্বীকাৰ কৰোঁ যে বহু সময়ত মই আপোনাৰ শক্তি আৰু বিশ্বস্ততাৰ ওপৰত ভৰসা কৰাৰ সলনি নিজৰ সীমাবদ্ধতাবোৰলৈহে চাই থাকোঁ। মোৰ জীৱন, মোৰ প্ৰয়োজন আৰু মোৰ হাতত থকা সামান্য সম্বল আপোনাৰ হাতত সমৰ্পণ কৰিবলৈ মোক শিকাওক। মোৰ বিশ্বাস দৃঢ় কৰক যাতে মই সকলো পৰিস্থিতিত আপোনাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব পাৰোঁ। মোৰ এই সামান্যক আপোনাৰ মহিমাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰক। আৰু মোৰ দৈনন্দিন প্ৰয়োজনৰ লগতে, ক্ৰুচ আৰু পুনৰুত্থানৰ যোগেদি মোৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰয়োজন পূৰণ কৰাৰ বাবে আপোনাক ধন্যবাদ জনাওঁ। যীচুৰ নামত, আমেন।