ধুমুহাৰ মাজতো বিশ্বাস অটল কৰি ৰাখক - ১১ আগষ্ট, ২০২৬

ধুমুহাৰ মাজতো বিশ্বাস অটল কৰি ৰাখক - ১১ আগষ্ট, ২০২৬

"সেই সময়ত, বতাহ সম্মুখে হোৱাত, সাগৰৰ মাজত নাওখন ঢৌত ঢলংপলং কৰি আছিল। পাছে চতুর্থ পৰমান নিশাত, তেওঁ সাগৰৰ ওপৰত খোজ কাঢ়ি, তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ আহিল। তেতিয়া তেওঁক সাগৰৰ ওপৰত খোজ কঢ়া দেখি, শিষ্যবিলাকৰ উগুল-খগুল লাগি, এয়ে ভূত বুলি ভয় কৰি, চিঞৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু যীচুৱে তেতিয়াই তেওঁলোকক মাতি কলে, নির্ভয় হোৱা; মইহে, ভয় নকৰিবা।" — মথি ১৪:২৪–২৭

গালীল সাগৰ সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা প্ৰায় সাতশ ফুট তলত অৱস্থিত আৰু ইয়াৰ চাৰিওফালে ওখ পাহাৰ-পৰ্বত আছে। এই বিশেষ ভৌগোলিক অৱস্থানৰ বাবে হঠাতে প্ৰচণ্ড বতাহ নামি আহে আৰু মাত্ৰ কেইমুহূৰ্তৰ ভিতৰতে শান্ত পানী উত্তাল ধুমুহালৈ পৰিণত হয়। অভিজ্ঞ মাছমৰীয়াসকলেও জানিছিল যে এনে ধুমুহা কিমান ভয়ংকৰ!

ঠিক এনে পৰিস্থিতিতেই শিষ্যসকল আছিল, এখন নাওত, গভীৰ ৰাতিত, প্ৰচণ্ড বতাহ আৰু উত্তাল ঢৌৰ সৈতে যুঁজ দি। এই ঘটনাটোৰ বিশেষ তাৎপৰ্য এই যে, তেওঁলোক সেই ধুমুহাত পৰিছিল যীচুৰ আজ্ঞা পালন কৰাৰ বাবেই। যীচুৱেই তেওঁলোকক সাগৰৰ সিপাৰলৈ যাবলৈ কৈছিল (মথি ১৪:২২)। অৰ্থাৎ, তেওঁলোকৰ ধুমুহা অবাধ্যতাৰ ফল নাছিল; বৰঞ্চ আজ্ঞাপালনৰ পথতে অহা এক পৰীক্ষা আছিল।

ই আমাক এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ সত্য শিকায়: খ্ৰীষ্টক অনুসৰণ কৰিলে জীৱনত কোনো পৰীক্ষা নাথাকিব, এনে প্ৰতিশ্ৰুতি ঈশ্বৰে কেতিয়াও দিয়া নাই। প্ৰভু যীচুৱে কৈছিল, "জগতত তোমালোকৰ ক্লেশ আছে," কিন্তু লগে লগে এই আশ্বাসো দিছিল যে, "নিৰ্ভয় হোৱা, ময়েই জগতক জয় কৰিলোঁ" (যোহন ১৬:৩৩)। বহু সময়ত আমি ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাৰ মাজত থাকোঁতেই জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ধুমুহাৰ সন্মুখীন হওঁ।

যেতিয়া জীৱনত পৰীক্ষা আহে, তেতিয়া আমাৰ প্ৰথম প্ৰলোভন হয় ঈশ্বৰৰ বাক্যত সন্দেহ কৰাটো। আমি তেওঁৰ প্ৰতিজ্ঞাবোৰক লৈ প্ৰশ্ন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰোঁ। "যদি ঈশ্বৰে মোক সঁচাকৈয়ে ভাল পায়, তেন্তে মোৰ পৰিয়াল কিয় কষ্ট পাইছে? মই কিয় অসুস্থ? মোৰ চাকৰি কিয় গ'ল? মোৰ জীৱনৰ এই বোজা ইমান গধুৰ কিয়?" - ভয়ে আমাৰ কাণত ফুচফুচাই কয় যে ঈশ্বৰে আমাক পাহৰি গৈছে। কিন্তু বিশ্বাসে ঈশ্বৰে ইতিমধ্যে কোৱা বাক্যবোৰ মনত পেলায়।

শিষ্যসকলেও একেই সংগ্ৰামৰ মাজেৰে পাৰ হৈছিল। তেওঁলোকে যেতিয়া কেৱল বতাহ আৰু ঢৌলৈ চাই আছিল, তেতিয়া ভয়ে তেওঁলোকক আৱৰি ধৰিছিল। ঠিক সেই সময়তে যীচু সেই পানীৰ ওপৰেদিয়েই তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ আহিল। যি পানীয়ে শিষ্যসকলক আতংকিত কৰিছিল, সেই পানীয়েই যীচুৰ পদতলত আছিল। যি শক্তিক তেওঁলোকে নিয়ন্ত্ৰণৰ বাহিৰত বুলি ভাবিছিল, সেই শক্তিও প্ৰভুৰ সম্পূৰ্ণ নিয়ন্ত্ৰণৰ অধীনত আছিল। সেয়ে তেওঁলোক আচৰিত হৈ তেওঁক ভূত বুলি ভাবিছিল। কিন্তু যীচুৱে লগে লগে তেওঁলোকক ক'লে, "নিৰ্ভয় হোৱা! মইহে, ভয় নকৰিবা।"

এই বাক্যই তেওঁলোকৰ হৃদয়ত শান্তি আনিলে। লক্ষ্য কৰক: যীচুৱে প্ৰথমে ধুমুহা শান্ত কৰা নাছিল; তেওঁ প্ৰথমে শিষ্যসকলৰ হৃদয় শান্ত কৰিছিল। তেওঁৰ উপস্থিতি আৰু তেওঁৰ বাক্যই তেওঁলোকক সাহস যোগাইছিল। বহু সময়ত ঈশ্বৰে আমাৰ পৰিস্থিতি সলনি কৰাৰ আগতেই তেওঁৰ বাক্যৰ যোগেদি আমাৰ অন্তৰ শক্তিশালী কৰে।

আজিও সেই একেই প্ৰভুৱে তেওঁৰ বাক্যৰ যোগেদি আমাৰ সৈতে কথা কয়। যেতিয়া অপৰাধবোধে আপোনাক আৱৰি ধৰে, তেওঁ কয়, "কিন্তু আমি নিজ নিজ পাপবোৰ স্বীকাৰ কৰিলে, বিশ্বাসী আৰু ধাৰ্মিক যি তেওঁ; তেওঁ আমাৰ পাপবোৰ ক্ষমা কৰে" (১ যোহন ১:৯)। যেতিয়া ভয়ে আপোনাৰ হৃদয় জোকাৰি তোলে, তেওঁ আশ্বাস দিয়ে, "মই তোমাক কেতিয়াও নেৰিম, কেতিয়াও ত্যাগ নকৰিম" (ইব্ৰী ১৩:৫)। যেতিয়া আপুনি নিজকে দুৰ্বল অনুভৱ কৰে, তেওঁ কয়, "মোৰ যি অনুগ্ৰহ, সেয়ে তোমালৈ জুৰিব; কিয়নো দুৰ্বলতাত মোৰ শক্তি সিদ্ধ হয়" (২ কৰিন্থীয়া ১২:৯)। যেতিয়া আপুনি কাইলৈৰ চিন্তাত ব্যাকুল হয়, তেওঁ সোঁৱৰাই দিয়ে, "চিন্তা নকৰিবা...কাৰণ এই সকলোবোৰ যে তোমাৰ প্ৰয়োজন, তাক তোমালোকৰ স্বৰ্গীয় পিতৃয়ে জানে" (মথি ৬:৩১–৩৪)।

বিশ্বাস ধুমুহাৰ আকাৰলৈ চাই শক্তিশালী নহয়; ই আমাৰ ত্ৰাণকৰ্তাৰ মহিমালৈ চাই শক্তিশালী হয়। পিতৰে যেতিয়ালৈকে যীচুলৈ চাই আছিল, তেতিয়ালৈকে তেওঁ পানীৰ ওপৰত খোজ কাঢ়িছিল। কিন্তু যেতিয়া তেওঁ বতাহলৈ চাই ভয় কৰিলে, তেতিয়াই ডুবিবলৈ ধৰিলে (মথি ১৪:২৯–৩১)। আজি আমাৰ জীৱনতো একেই। যদি আমি সদায় সমস্যাবোৰলৈ চাই থাকোঁ, তেন্তে ভয় বৃদ্ধি পাব। কিন্তু যদি আমাৰ দৃষ্টি খ্ৰীষ্টৰ ওপৰত স্থিৰ ৰাখোঁ, তেন্তে আমাৰ বিশ্বাস দৃঢ় হ'ব (ইব্ৰী ১২:২)।

ঈশ্বৰে তেওঁৰ বাক্যত আমাৰ বিশ্বাসৰ বাবে এক অটল ভিত্তি স্থাপন কৰিছে। তেওঁৰ প্ৰতিজ্ঞাবোৰ কেতিয়াও বিফল নহয়, কিয়নো তেওঁ মিছা ক'ব নোৱাৰে (গণনা ২৩:১৯; তীত ১:২)। জীৱনৰ ধুমুহাই আমাৰ পৰিস্থিতি কঁপাব পাৰে, কিন্তু ঈশ্বৰৰ বিশ্বস্ততাক কেতিয়াও কঁপাব নোৱাৰে। যি বাক্যই ভীত শিষ্যসকলৰ হৃদয়ত শান্তি আনিছিল, সেই একেই বাক্যই আজিও বিশ্বাস কৰা প্ৰতিজন লোকৰ হৃদয়ত শান্তি, আশা আৰু শক্তি আনে।

আজিৰ দিনটোত আপুনি যি ধুমুহাৰ মাজেদিয়েই পাৰ নহওক কিয়, ঈশ্বৰৰ প্ৰেমক আপোনাৰ পৰিস্থিতিৰে নাজোখিব। তাক খ্ৰীষ্টৰ ক্ৰুচৰ দ্বাৰা জোখক। যি ত্ৰাণকৰ্তাই সাগৰৰ ওপৰত খোজ কাঢ়িছিল, আপোনাৰ পাপৰ বাবে মৃত্যুবৰণ কৰিছিল, পুনৰুত্থান হৈছিল আৰু আজিও চিৰজীৱী ৰাজত্ব কৰি আছে, তেওঁ এতিয়াও আপোনাৰ লগত আছে। আপোনাৰ ভয়তকৈ তেওঁৰ বাক্যত অধিক বিশ্বাস ৰাখক। তেতিয়া আপুনি উপলব্ধি কৰিব যে তেওঁৰ অনুগ্ৰহ যিকোনো ধুমুহাতকৈও মহান।

প্ৰাৰ্থনা: হে প্ৰভু যীচু, জীৱনৰ ধুমুহাই যেতিয়া মোক আৱৰি ধৰে, তেতিয়া মোৰ ভয়তকৈ আপোনাৰ প্ৰতিজ্ঞাত অধিক বিশ্বাস কৰিবলৈ মোক সহায় কৰক। আপোনাৰ বাক্যৰ যোগেদি মোৰ বিশ্বাস দৃঢ় কৰক আৰু মোক সদায় সোঁৱৰাই দিয়ক যে আপুনি কেতিয়াও মোক এৰি নাযায়। মোৰ দৃষ্টি চাৰিওফালৰ ঢৌৰ ওপৰত নহয়, কিন্তু সদায় আপোনাৰ ওপৰত স্থিৰ থাকে। আপুনিয়ে মোৰ ত্ৰাণকৰ্তা, মোৰ সজ-ৰখীয়া আৰু মোৰ অবিচল আশা। প্ৰভু যীচুৰ নামত, আমেন।