ক্ৰুচেই শেষ নহয় (The Cross Is Not the End) - ২ ছেপ্টেম্বৰ, ২০২৬

 ক্ৰুচেই শেষ নহয় - ২ ছেপ্টেম্বৰ, ২০২৬

কিয়নো আমালৈ যি প্ৰভাৱ প্ৰকাশিত হব, তাৰে সৈতে বৰ্তমান সময়ৰ দুখৰ তুলনা কৰিবলৈ একো যোগ্য নহয় বুলি গণ্য কৰোঁ। — ৰোমীয়া ৮:১৮

এটা কঠিন চিনাক্ত কৰণ। আপোনজনৰ মৃত্যুৰ বেদনা। আৰ্থিক অনিশ্চয়তা। অশান্ত বৈবাহিক জীৱন। দীৰ্ঘদিনীয়া শাৰীৰিক যন্ত্ৰণা। নিঃসংগতা। উদ্বেগ। প্ৰতিদিনে পাপৰ প্ৰলোভনৰ বিৰুদ্ধে চলা সংগ্ৰাম। আমাৰ জীৱনৰ দুখ-কষ্টবোৰ একে নহ'বও পাৰে, কিন্তু দুখ-ভোগ সকলো বিশ্বাসীৰ জীৱনৰ এটা বাস্তৱতা।

বাইবেলে কেতিয়াও আমাৰ দুখ-কষ্টক সৰু কৰি নাচায়, আৰু খ্ৰীষ্টক অনুসৰণ কৰিলে জীৱন সহজ হ'ব বুলিও প্ৰতিশ্ৰুতি নিদিয়ে। বৰঞ্চ, যীচুৱে কৈছিল যে তেওঁৰ অনুসৰণকাৰীসকলে নানা ক্লেশ আৰু তাড়না ভোগ কৰিব (যোহন ১৬:৩৩; ২ তীমথিয় ৩:১২)। খ্ৰীষ্টীয় জীৱনৰ অৰ্থই হৈছে প্ৰতিদিনে নিজৰ ক্ৰুচ তুলি তেওঁক অনুসৰণ কৰা (লূক ৯:২৩)। কিন্তু একে সময়তে, ঈশ্বৰৰ বাক্যই আমাক আশ্বাস দিয়ে যে আজিৰ এই ক্ৰুচসমূহক যেতিয়া খ্ৰীষ্টই তেওঁৰ লোকসকলৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰি ৰখা চিৰন্তন মুকুটৰ কাষত ৰখা হয়, তেতিয়া দুয়োটাৰ মাজত কোনো তুলনাই নাথাকে।

এটা সৰু শিলগুটি এখন বিশাল পৰ্বতৰ কাষত ৰখা, বা দুপৰীয়াৰ উজ্জ্বল সূৰ্যৰ পোহৰৰ সন্মুখত এটা মমবাতি জ্বলাই থোৱাৰ কথা কল্পনা কৰক। শিলগুটিটো বাস্তৱ, মমবাতিটোৱেও পোহৰ দিয়ে। কিন্তু অসীমভাৱে মহান কিবা এটাৰ কাষত সিহঁতৰ গুৰুত্ব প্ৰায় নোহোৱা হৈ যায়। ঠিক তেনেদৰে, আমাৰ বৰ্তমানৰ দুখ-কষ্টবোৰ বাস্তৱ, কিন্তু খ্ৰীষ্টত থকা লোকসকলৰ বাবে সংৰক্ষিত চিৰন্তন মহিমাৰ লগত তাৰ কোনো তুলনা হ'ব নোৱাৰে (২ কৰিন্থীয়া ৪:১৭–১৮)।

ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে আমাৰ দুখ-কষ্ট ঈশ্বৰৰ দৃষ্টিত তুচ্ছ। কিন্তু ইমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল যে ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ নিজেই আমাৰ দুখৰ মাজলৈ আহিল। যীচুৱে ইতিহাসৰ আটাইতকৈ গধুৰ ক্ৰুচ বহন কৰিলে। কালবাৰীত তেওঁ আমাৰ পাপৰ ভাৰ ল'লে, পিতৃৰ ন্যায়বিচাৰৰ বিচাৰ সহ্য কৰিলে, আৰু মৃত্যুক জয় কৰিলে (যিচয়া ৫৩:৪–৬; ১ পিতৰ ২:২৪)। তেওঁ কাঁইটৰ মুকুট পিন্ধিলে, যাতে তেওঁৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰা সকলোৱে এদিন জীৱনৰ মুকুট লাভ কৰিব পাৰে (যাকোব ১:১২; প্ৰকাশিত বাক্য ২:১০)।

যিহেতু খ্ৰীষ্টই আমাৰ আগতেই ক্ৰুচ বহন কৰিছিল, সেয়ে আমাৰ জীৱনৰ পৰীক্ষা আৰু দুখ-কষ্ট কেতিয়াও এই কথা প্ৰমাণ নকৰে যে ঈশ্বৰে আমাক এৰি দিছে। বৰঞ্চ, এইবোৰে সোঁৱৰাই দিয়ে যে আমি সেই ত্ৰাণকৰ্তাক অনুসৰণ কৰি আছোঁ, যিজনে এই পথ প্ৰথমে খোজ কাঢ়িছিল। আৰু যিহেতু তেওঁ মৃত্যুৰ পৰা পুনৰুত্থিত হৈছিল, সেয়ে আমি নিশ্চিত যে দুখ-কষ্ট কেতিয়াও আমাৰ জীৱনৰ শেষ অধ্যায় নহয়।

এদিন এক গৌৰৱময় দিন আহিব। ঈশ্বৰে আমাৰ চকুৰ সকলো চকুলো মচি পেলাব। মৃত্যু, শোক, কান্দোন আৰু যন্ত্ৰণা আৰু নাথাকিব (প্ৰকাশিত বাক্য ২১:৪)। আমাৰ দেহ মহিমাৰে পুনৰুত্থিত হ'ব (১ কৰিন্থীয়া ১৫:৪২–৪৪), আৰু আমি আমাৰ মুক্তিদাতাৰ লগত নতুন সৃষ্টিত চিৰকাল বাস কৰিম।

সেই দিন নাহালৈকে, আজিৰ ক্ৰুচে আপোনাৰ আশাক কেতিয়াও কঢ়িয়াই নিব নিদিব। আপোনাৰ দৃষ্টি খ্ৰীষ্টৰ ওপৰত স্থিৰ ৰাখক। ক্ৰুচেই আপোনাৰ কাহিনীৰ শেষ নহয়। আপোনাৰ মুকুট আহি আছে।

প্ৰাৰ্থনা: হে প্ৰভু যীচু, যেতিয়া এই জীৱনৰ ক্ৰুচসমূহ বহিবলৈ অতিশয় গধুৰ যেন লাগে, তেতিয়া মোৰ দৃষ্টি আপোনাৰ প্ৰস্তুত কৰি ৰখা চিৰন্তন মহিমাৰ ফালে তুলি ধৰক। মোৰ বাবে আটাইতকৈ গধুৰ ক্ৰুচ বহন কৰাৰ বাবে আপোনাক ধন্যবাদ, যাতে মই জীৱনৰ মুকুট লাভ কৰিব পাৰোঁ। মোৰ বিশ্বাস দৃঢ় কৰক, যাতে আশা আৰু ধৈৰ্যৰে সকলো দুখ-কষ্ট সহ্য কৰি আপোনাক মুখামুখিকৈ দেখা সেই গৌৰৱময় দিনলৈ অপেক্ষা কৰিব পাৰোঁ। প্ৰভু যীচুৰ নামত, আমেন।

The Cross Is Not The End - 2 September, 2026

"I consider that our present sufferings are not worth comparing with the glory that will be revealed in us." — Romans 8:18

A difficult diagnosis. The loss of someone you love. Financial uncertainty. A troubled marriage. Chronic pain. Loneliness. Anxiety. The daily battle against temptation. The burdens we carry may differ, but suffering is a reality every believer knows.

The Bible never minimizes our pain, nor does it promise that following Christ will make life easy. In fact, Jesus warned that those who follow Him would face trials and persecution (John 16:33; 2 Timothy 3:12). The Christian life includes taking up our cross daily (Luke 9:23). Yet Scripture also reminds us that when today's crosses are placed beside the eternal crown Christ has prepared for His people, there is simply no comparison.

Imagine holding a tiny pebble next to a towering mountain or lighting a single candle beneath the blazing midday sun. The pebble is real, and the candle gives genuine light. Yet both seem insignificant beside something infinitely greater. In the same way, our present sufferings are real, but they cannot compare with the eternal glory that awaits those who belong to Christ (2 Corinthians 4:17–18).

This does not mean our pain is unimportant. It mattered so deeply that the Son of God stepped into our suffering. Jesus carried the greatest cross ever borne. At Calvary He bore our sins, endured the Father's righteous judgment, and conquered death itself (Isaiah 53:4–6; 1 Peter 2:24). He wore a crown of thorns so that all who trust in Him might one day receive the crown of life (James 1:12; Revelation 2:10).

Because Christ carried the cross before us, our trials are never evidence that God has abandoned us. Rather, they remind us that we are following the Savior who walked this path first. And because He rose from the dead, we know that suffering never has the final word.

A glorious day is coming. God will wipe away every tear from our eyes. Death, sorrow, crying, and pain will be no more (Revelation 21:4). Our bodies will be raised in glory (1 Corinthians 15:42–44), and we will dwell forever with our Redeemer in a creation made new.

Until that day, do not let today's cross steal your hope. Lift your eyes to Christ. The cross is not the end of your story. Because of Jesus, the crown is coming.

Prayer: Lord Jesus, when the crosses of this life seem too heavy to bear, lift my eyes to the glory You have prepared for me. Thank You for carrying the greatest cross so that I might receive the crown of life. Strengthen my faith to endure with hope, trusting that my present suffering cannot compare with the joy of seeing You face to face. In Your holy name I pray. Amen.